Balet olmayı beceremeyişim sonrasıydı. Ailem ortaokul olarak hangi okula gideceğime karar vermeye çalışıyordu. Bir gün annem IQ testiyle öğrenci kabul eden bir okulun gazete ilanıyla karşılaştı. İlan 1991’de özel eğitim vermeye başlayan Yeni Ufuklar Koleji tarafından verilmişti ve dördüncü eğitim yılına girmek üzereydi. Babamla ilan üzerine görüşmesinin ardından beni alıp o vakit Yakacık'ta bulunan okula götürdü.

Test sırası bana geldiğinde psikoloğun odasına girdim. Önüme sırayla resimler, şekiller koyup sorular sordu. Aralarındaki bağlantıları kurmamı, olay örgüsünü sıralamamı istiyordu. Benzer kelimeler arasındaki farkları soruyor, bazen de sayı dizilerinden sonra hangi sayının geleceğini bulmamı istiyordu. Sonunda “Tamam, bu kadardı.” deyip gülümsedi. Ben odadan çıktıktan bir süre sonra psikolog müdür yardımcısı ile görüşmeye gitti. Görüşme sonunda da annem müdür yardımcısının odasına çağırıldı.

Annemin aktardığına göre müdür yardımcısı ona, “Çocuğunuz üstün zekalı. Böyle bir çocuğa sahip olmak oldukça zordur. Oğlunuzu okulumuzda okutursunuz okutmazsınız, o sizin bileceğiniz iş. Ancak ben size derim ki, bir ebeveyn olarak sizin de onun gibi özel bir eğitime tabi tutulmanız lazım.” demiş.

Böylece “üstün zekalılar okulu”nda öğrencilik hayatım başladı. Dokuz kişilik sınıfımda okul sahibinin oğluyla birlikte iki de Yahudi sınıf arkadaşım vardı. Bir bütün olarak okulun oldukça az sayıda öğrencisi vardı. Ders aralarında ne koridorlarda ne de okul bahçesinde kayda değer bir kalabalık belirirdi. Üstün zekalı çocukların eğitiminde uzmanlaşmış yabancı öğretmenlerimiz vardı. Zorunlu temel derslerin yanında cinsellik, yaratıcılık, temel satranç bilgisi gibi dersler alıyor, tiyatro oynuyorduk.

Bir gün mahallede diğer çocuklarla birlikte top oynarken, apartmandan bir arkadaşımın ablası yanıma gelip “üstün zekalı mı yoksa üstün yetenekli mi” olduğumu sordu. “Yetenek sınavıyla girmedik, zeka sınavıyla girdik.” dedim kendinden emin bir şekilde. Lakin ben de ne gibi bir "üstünlüğe" sahip olduğumu merak etmiyor değildim. Cevapladığım o bulmacalar “üstün” olmayı mı gerektiriyordu hakikaten? Peki ne kadar “üstün”? Ne ben ne de sınıf arkadaşlarım kendi IQ puanını biliyordu.

Çok küçük yaşta okumayı öğrenmiş, on bir yaşında üç dört dil bilen, akıldan çok sayıda matematik işlemini hızlı bir şekilde söyleyiveren bir çocuk değildim. Anaokulunda veya ilkokulda da derslerde göze çarpan bir başarım yoktu. Dahası başarım yoktu! Öğretmenlerin her daim şikayetçi olduğu, “uyumsuz” - “yaramaz” bir öğrenciydim. Okula gitmekten, diğer çocukların arasına karışmaktan nefret ediyordum. Yazmayı öğrendiğim gibi günlük tutmaya, dövdüğüm çocukları neden dövdüğümü not almaya başladım. Ama gel gelelim yaşlı insanları dinlemeyi, onlarla arkadaşlık kurmayı çok seviyordum.

Benim için “matematik” ise bir “ders” değil, paraya dair her şey demekti. Para biriktirmeye, pazarlık yapmaya ve birilerine bir şeyler satmaya dair inanılmaz bir ilgim vardı. Annem beni alışverişe gönderdiğinde iyice gezer, birkaç yerden fiyat alır, pazarlık yapar, alışveriş listesini ucuza getirip aradaki farkı da cebe atardım.

Ders aralarında arkadaşlarımı toplayıp öğrendiğim sihirbazlık numaralarını sergiler, işin sırrını öğrenmek isteyenlere ise “uygun bir ücret karşılığında” hilesini öğretirdim. Bu bazen kağıt katlamayla elde edilen bir şekil bile olabiliyordu.